Çok daha sakinim artık. Kızıp arkamı dönmek yerine, biraz uzaklaşıp ona doya doya bakmayı öğrendim. Bunu yapmak için uzaklaştıkça da onun olduğum yere doğru nasıl koştuğunu gördüm. Söylediği şeylerin gerçekliğini tartıp ona göre karşılık vermeyi, insanlar onun hakkında konuştuğunda şarkı söylemeyi öğrendim. Ama bu yere gelene kadar da gitmeyi, susmayı ya da arka plana atmayı-atılmayı denedim ve buna izin verilmedi. Ben de böylece kaybetme korkusunun gereksiz olduğunu anladım ve onun yerine biraz daha değer, anlayış ve çok azcık daha sevgi koydum. Yani üstünde düşünmeyi bıraktım, varlığının sebebinin sadece kendim olmam olduğunu farkettim ve düşünerek kendimden uzaklaştığımı gördüm.
Nasıl biri olduğumu tarttım kafamda ve "artık bunu bozacak hiçbir şey yapmayacağım" dedim. Evet, belki o benim neşe sebebim, kalan son parça kalbim ama bu kendimi olmadığım ve olmak istemediğim birine dönüştürmem, onu da kaybetmem için yeterli bir sebep değil. Özetle onsuz olmak sorun değil sadece henüz tercih etmiyorum. (:
Ama kabul ediyorum içimde gerçekten şaşırtıcı büyüklükte bir sevgi var.
