Replay

Neler yapıyorum ben böyle? İlerde ne olacak hesaplamaya çalışıyorum, ondan başka bir şey düşünmeyi beceremiyorum.

Evet, ne yaptığımın farkındaymışım ama kendimle pek bağdaştıramadım sorunum orada. Hep bunu beklemişim gibi hissediyorum. Olması gereken, doğrusu buymuş gibi.. Ufacık şeyleri amma ciddiye alıyor değil mi sorunlu beynim?

Ben demiştim ama birine kafayı takınca olanlardan korkuyorum diye. İşte şimdi görebiliyorum, önümdeki bir kaç hafta -umarım bu kadar kısa olur- birazcık agresif, düşünceli, neşeli, melankolik, konuşkan ya da suskun olabilirim. Çünkü şu anda mutluyum ve kalbim acıyor.

Aa gitmek istiyorum burdaan!

"Yapma, dudaklarınla kalbime dokunup onu acıtma.."

Deli

Değişik planlarım vardı bir ay önce hayatım için. Gerçekten hayatımı yaşabilecektim bu sefer. Beni kolumdan, bacağımdan zincirlemiş hiçbir şey olmayacaktı. Büyük bir güçlükle kırmıştım çünkü onları.

Şimdi dönüp kendime baktığımda yeni zincirlerimin canımı çok acıttığını görüyorum. Bunları ben taktım üstelik. Bütün o planların, hayallerin aksine.. Bağladım yine kendimi bir yere.

"Hesap vermek, hesap sormak, aynı insanı saatlerce düşünmek istemiyorum!" diye bağırdıkça gizlice kaçan aklımı hep onun yanında buldum. Orada mutlu olduğunu gördüm.. Ama ben kendimden korkuyorum. Birine kafamı taktığımda olanlardan, yapacaklarımdan endişe ediyorum. Aylar sonra ilk defa birini kaybetmekten çok korkuyorum..