Mutlu

Karanlık odada,
Kocaman yorganlı yatağımda
Saniyeler gibi geçti saatler.
Uyanıp,
Bütün gerçekleri hatırlayıp
Uykuya daldım tekrar.
Bedenim uyudu, zihnim açık.
Zihnim hep açık.
Kitap okumak,
Ders çalışmak,
Yaşamak...
Hepsi için zihnim fazla açık.
Dönüp duruyor aynı şeyler.
Ya diyorum,
Ya gece uyurken nefes alamazsam bir anda?
Hisseder misin?
Korkar mısın yine?

Hep senin bu kıvırcık kafa.
Yine sana yazıyor bu sevdiğin eller de
Ben artık kendimi affedemiyorum.
Kendimi kandıramıyorum.
Kalp kırıklığı değil,
Hayal kırıklığı bütün bunlar.
Kalbim işin aslını,
Olacakları biliyor zaten.
O aynadan çıkartınca onu,
Gözünün önünden kaldırınca değişir mi sandın?
Biz yine buluruz birbirimizi.
Ama en güzel yaptığım şeyi,
Seni böyle kör sevmeyi unutmaktan korkuyorum.
Bu dünya her zaman seni sevmekle yaşamak arasındaydı.
Yaşamayı unuttum da bugüne kadar,
Seni nasıl sevdiğimi, seveceğimi bir türlü unutmadım.
Sana rağmen unutamadım.

Mutlu musun artık panda,
Mutlu musun bensiz?